عباس علمداری/ شب نوزدهم ماه مبارک رمضان بود. ولی صدای الغوث الغوث خلصنا من نار یا رب «امام سید علی» از «خیابان کشور دوست» به گوش نمی رسید. گویا رمضان ماه عروج علی ها است.

رمضان، ماه فراق علی ها است. فرقی ندارد سال۴۰هجری باشد یا ۱۴۴۷!

دیگر علی سبحانک یا لا اله الا انت نمی گوید. دیگر با اشک و التماس یا سرور العارفین را فریاد نمی زند. سید علی به سرورش رسید. سید علی، پر گشود و رفت. ولی انگار ما بیچاره تر از شیعیان سال۴۰بودیم. شب نوزدهم، آن سال صدای ابوتراب زخم برداشته از خانه اش در کوچه های تاریک کوفه شنیده می شد اما در سال۱۴۴۷ این صدای ناله محبان علی علیه السلام و یاوران سید علی بود که در عالم می‌پیچید. دلم برای خودمان می سوخت. اسیر غم سنگینی بودیم. حتی آسمان‌ هم به حال ما می‌گریست. تا آنکه خبر از راه رسید. خبری خوش. بغایت خوش. خبری که می توان ادعا کرد در تمام هفت هزارسال تمدن ایرانی سابقه نداشت. بالاخره انتظار نه روزه مردم روزه دار برآورده شد و رهبر معظم سوم انقلاب عزیز ما معرفی شد. همان یوسف مورد انتظار ما که نه روز و شب، چشم روی هم نگذاشتیم تا نام مبارکش را بشنویم. تا آنکه نام آیت الله سید مجتبی خامنه ای در سراسر ایران و جهان طنین انداز شد. انگار همه عالم در انتظار شنیده شدن این نام مبارک بودیم.. شب نوزدهم سال۱۴۴۷نورانی شد. دیگر حتی نقطه خاکستری نیز نمی دیدم. سرتاسر نور بود و امید.
امید به این حقیقت که ان‌شاءالله سید مجتبی انقلاب اسلامی همانند امام مجتبی علیه السلام اسیر یاران بی وفا نخواهند شد. در نخستین شب قدر شیعیان عاشق علی بن ابی طالب مقدراتشان را به گونه ای رقم خواهند زد که ولی فقیه‌شان تنها نماند و توسط خائنین دوره نشود. خائنانی که در درون انقلاب آرام آرام نفوذ پیدا کردند و تلاش نمودند مسیر جمهوری اسلامی را منحرف سازند. شیعیان علی علیه السلام قاطعانه پشت امامشان خواهند ایستاد و برای اسلام عزیز شمشیر خواهند زد، ان‌شاءالله